ยามเราเจ็บไข้ได้ป่วย จิงๆแล้วเราก็เจ็บก็ทุกข์คนเดียว จะลุกจะนั่งจะยืนจะเดินจะนอนก็ลำบาก ความลำบากและความทรมานแบบนี้คนที่ไม่เคยเปนไม่เคยสัมผัสไม่รู้หรอกนะ ว่ามันทรมานแค่ไหนเพราะเราก็จะรับรู้อยู่คนเดียว จะมีก็เพียงแต่คนใกล้ชิดที่อยู่ด้วยกันหรือเพื่อนสนิทที่แวะเวียนมาเยี่ยมเยียนเจอหน้าเจอตาเท่านั้นที่จะรู้ว่า ความเจ็บป่วยที่เราได้รับนั้นมันทรมานจิงๆ ไม่มีใครหรอกนะที่จู่ๆจะอยากไม่สบายขึ้นมา มันไม่ได้เปนเรื่องสนุกเลย  แต่ก็อีกแหละ ความคิดความรู้สึกของคนที่ไม่เข้าเรื่องอย่างนี้มันช่างบั่นทอนกำลังใจคนป่วยจิงๆ  ใช่ว่าจะไม่อยากหาย นี่ถ้าให้ทำอะไรแล้วหายได้ในวันนี้พรุ่งนี้เราก็คงทำไปแล้วแต่ความเปนจิงมันไม่ใช่ นี่ก็เกือบอาทิตย์แล้วที่ร่างกายอ่อนแอแบบนี้และไม่รู้จะต้องทรมานกับมันไปอีกนานเท่าไหร่  จิงๆแล้วที่เขียนมาทั้งหมดก็ไม่ได้ต้องการความสงสารรึกำลงใจจากใคร เพียงแค่อยากให้เข้าใจในสิ่งที่เกิดขึ้นกับเราก็พอแล้ว